ఎంత చలేస్తోందంటే...
పెదాలు పగిలి.. నవ్వొచ్చినా నవ్వలేనంత...
పాదాలు పగిలి.. నడవాలన్నా నడవలేనంత...
పల్లెటూళ్లలో అయితే పొద్దున్నే చలిమంటలు వేసుకునేంత...
పట్టణాల్లో అయితే ముసుగు తన్ని బారెడు పొద్దెక్కేదాకా పడుకునేంత...
ఉష్ణోగ్రత పది డిగ్రీలకి చేరితేనే మనం గజగజా వణికిపోతున్నాం... స్వెటర్లు, ఇన్నర్లు వేసుకుంటున్నాం... చాలక షాల్స్ కప్పుకుంటున్నాం... అరికాళ్లకి సాక్స్ తొడుక్కొని, తలకి మంకీ క్యాప్ తగిలించుకుంటున్నాం.
...అదే ఉత్తర ధృవానికి దగ్గరగా ఉండే దేశాల్లో అయితే ఉష్ణోగ్రత మైనస్ 70 డిగ్రీల సెల్సియస్కి పడిపోతుంది... అంత చలిలో అసలు జనం బయట తిరగగలుగుతారా? ఇంట్లోనే హీటర్లు పెట్టుకుని గడిపేస్తారా? అలా అయితే సంవత్సరంలో సగం కాలం వాళ్లు ఇంటికే పరిమితమై ఉండాల్సి ఉంటుంది. అలా ఉండలేకో లేక అలవాటయ్యో అక్కడి జనం అంత చలిలో కూడా ఘనీభవించిన నదులపై ఆటలాడుకుంటారు... డాగ్రేస్లు, స్కీయింగ్ పోటీలతో బిజీగా గడుపుతారు. ఆ ప్రాంతాల్లో ఉండే జంతువులు కూడా చలికాలాన్ని రకరకాలుగా ఆస్వాదిస్తాయి. ఆ వింతలు విశేషాలే ఈ వారం కవర్ స్టోరీ!
ఎముకలు కొరికే చలిని ఎంత బాగా ఆస్వాదించవచ్చో, చలిపులికి భయపడకుండా మంచుకురిసే కాలంలో ఎన్ని రకాల ఆటలాడుకోవచ్చో మనకు తెలియాలంటే... ఉత్తర ధృవానికి సమీపంగా ఉండే కెనడా, గ్రీన్లాండ్, స్వీడన్, నార్వే, ఫిన్లాండ్, రష్యా లాంటి దేశాలకి వెళ్లాల్సిందే...
స్వీడన్: ఐస్ హోటల్
ఐస్తో కట్టిన హోటల్ రూమ్లో ఐస్తో చేసిన కుర్చీలో కూర్చుని భోజనం చేశాక ఐస్ బెడ్ మీద దుప్పటి పరుచుకుని నిద్రపోతే ఎలా ఉంటుందో ఒక్కసారి ఊహించుకోండి... వింటుంటేనే థ్రిల్లింగ్గా ఉంది కదూ. కాని ఆ పని చేయాలంటే స్వీడన్ వెళ్లాలి. ఆ దేశం లోని 'జుక్కాస్జార్వి' అనే చిన్న పట్టణ సమీపాన టార్న్ నదిపైన ఉంటుంది ఈ ఐస్ హోటల్. ఆర్కిటిక్ వలయానికి 200 కిలోమీటర్లు ఉత్తరంగా ఉంటుంది ఈ ప్రాంతం. చలి కాలంలో ఇక్కడ ఉష్ణోగ్రత మైనస్ 50 డిగ్రీల సెల్సియస్కు చేరుతుంది. అంతా సరే కాని మంచుతో హోటల్ ఎలా కడతారు?ఏటా డిసెంబర్ వచ్చిందంటే చాలు ప్రపంచం నలుమూలల నుంచి మంచు ప్రేమికులు, ఆర్కిటెక్ట్లు ఇక్కడికి చేరుకుంటారు. ఆ ఏడాది నిర్మించబోయే 'ఐస్ హోటల్' డిజైన్ని తయారు చేసుకుంటారు. గడ్డ కట్టి ఉన్న టార్న్ నది నుంచి వేల టన్నుల హిమఖండాల్ని పెద్ద పెద్ద యంత్రాలను ఉపయోగించి కోస్తారు. వాటితో ఆ నది పైనే ఐస్ హోటల్ నిర్మిస్తారు. రిసెప్షన్ దగ్గర్నించి పై కప్పు, కుర్చీలు, టేబుళ్ళు, మంచాలు అన్ని ఐస్తోటే చేస్తారు. చివరికి మంచినీళ్ళు, మందు తాగే గ్లాస్లు కూడా మంచుతో చేసినవే. ఈ హోటల్లో ఐస్ బార్, కాన్ఫరెన్స్ హాల్స్, ఐస్ చర్చ్ కూడా ఉంటాయి. డిసెంబర్ 20కల్లా ఈ హోటల్ సిద్ధమై మార్చి నెల వరకూ కొనసాగుతుంది. ఈ నాలుగు నెలల్లో ప్రపంచం నలుమూలల నుండి వేలాదిమంది వచ్చి ఈ హోటల్ని సందర్శిస్తూ ఉంటారు.
అంతర్జాతీయ సందర్శకులు పెరగడం వల్ల బ్రిటన్ నుంచి ఇక్కడికి నేరుగా విమాన సర్వీసుని కూడా ప్రవేశపెట్టారు. యూరోపియన్లకి ఈ ఐస్ హోటల్ని సందర్శించడం ఒక కల. అంతేకాదు వందలాది ప్రేమ జంటలు ఇక్కడ ఐస్ చర్చ్లో పెళ్ళి చేసుకుని ఒకటవుతుంటారు. 1992లో మొదటి సారి ఈ హోటల్ని నిర్మించారు. దీనికి క్రేజ్ పెరగడంతో ఇప్పుడు కెనడా, రష్యా, నార్వే దేశాల్లో కూడా ఐస్ హోటళ్లు వెలిశాయి. టార్న్ ఐస్ హోటల్ మూతబడే సమయంలోనే స్వీడన్లో మరో భారీ పోటీ జరుగుతుంది. అదే 'స్కీయింగ్ రేస్'
స్వీడన్: స్కీయింగ్
చలి కాలంలో ఆరు బయట ఆడుకునే ఆటల్లోకల్లా ఎక్కువ పాపులర్ ఆట స్కీయింగ్. కాళ్ళకి మీటర్ పొడవుంటే పలుచని ప్లేట్లు, రెండు చేతుల్లో రెండు అంతే పొడవున్న 'స్టిక్'లు... అరికాలి నుంచి తలదాకా అంతా కప్పేసి ఉండే 'హాట్ సూట్' వేసుకున్న స్కీయర్లు మంచుకొండల్లో చాలా వేగంగా దూసుకుపోతుంటారు. ఉత్తర అమెరికా, యూరోపియన్ దేశాల్లో... మంచు పర్వతాలుండే ప్రాంతంలో ఈ రేస్లు జరుగుతాయి. స్వీడన్లో జరిగే 'గ్చట్చజూౌఞఞ్ఛ్ట' రేస్ ఈ రేసులన్నిట్లోకి పెద్దది. ఇందులో ఏటా 16 వేల మందికి పైగా పాల్గొంటారు. కొండలు, గుట్టలు దాటుకుంటూ, పడుతూ లేస్తూ 92 కి.మీ. దూరం ప్రయాణించి గమ్యాన్ని చేరుకోవడం మహామహా స్కీయర్లకే తేలిక కాదు. అది కూడా 12 గంటల్లోపల చేరుకోవాల్సి ఉంటుంది. ఏటా మార్చి నెల మొదటి ఆదివారం జరిగే ఈ పోటీని తిలకించడానికి లక్షల మంది వస్తారు. రేస్లకి వేదిక అయిన 'Dalarna' పట్టణం ఆ సమయంలో సందర్శకులతో నిండిపోతుంది. హోటళ్ళ రూములను నెలల ముందే బుక్ చేసుకంటారు.మారథాన్ రన్నింగ్ పోటీలకి రెండు రెట్లు ఎక్కువ దూరం ఉండే ఈ రేస్ను నిర్వహించడానికి ఒక ప్రత్యేక కారణం ఉంది. 500 ఏళ్ళ క్రితం గుస్తావ్ వాసా అనే ఆయన స్వీడన్ అంతటా పర్యటించి, ప్రజల్ని కూడగట్టి 'స్వీడిష్ తిరుగుబాటు'ని లేవదీశాడు. ఆ తర్వాత ఆయన స్వీడన్ రాజయ్యాడు. ఆ పర్యటన స్ఫూర్తితోటే ఇప్పటికీ శీతాకాలంలో స్కీయింగ్ రేసును నిర్వహిస్తున్నారట. 'గుస్తావ్ వాసా' పేరు నుంచే ఈ 'వాసాలొప్పెట్' కూడా వచ్చింది. ఏటా 3500 మందికి పైగా వాలంటీర్లు ఈ రేస్ ఏర్పాట్లలో పాలు పంచుకుంటారు. సుమారు నలభై దేశాల నుంచి వేల మంది స్కీయర్లు ఈ రేస్లో పాల్గొంటారు. గెలిచిన వారికి భారీ బహుమానాల్ని అందిస్తారు.
సైబీరియా: హాట్ స్ప్రింగ్స్
స్వీడన్కి సమాంతరంగానే ఉంటుంది రష్యాలోని సైబీరియా ప్రాంతం. సైబీరియా అంటేనే మంచు ఎడారుల నిలయం. ఉష్ణోగ్రత ఎప్పుడూ జీరోకి అటూ ఇటూ ఉంటుంది. అదే చలికాలంలో అయితే మైనస్ ఇరవైకి పడిపోతుంది. ఆ చలిని తట్టుకోవడానికే ట్యూమెన్ నగరంలో జనం కొలనుల్లో దిగి జలకాలాడతారు. అంత చలిలో నీటికొలనుల్లో జలకాలా అనుకోకండి. అవి వేడి నీటి కొలనులు. ఎవరో కాచి పోసిన నీళ్ళు కాదు. సహజంగా ఏర్పడిన కొలనులవి. రష్యాలోని మిగతా నగరాలతో పోలిస్తే ట్యూమెన్కి ఉన్న ప్రత్యేకత అక్కడున్న కొలనులే. అందుకే రష్యా రాజధాని మాస్కోతో పాటు చాలా ప్రాంతాల నుండి కొలనుల్లో ఈతకొట్టడానికి ఇక్కడ వాలిపోతుంటారు. ఈ వేణ్ణీళ్ళు ఎక్కడి నుంచి వస్తాయి? భూ ఉపరితలం మొత్తం మంచుతో కప్పబడినా భూమి లోపల మాత్రం చాలా వేడిగా ఉంటుంది. 'నివురు గప్పిన నిప్పు'లాగా అన్నమాట. ఆ వేడివల్ల కొలనుల్లో ఉండే నీళ్ళు ఏడాది పొడవునా వెచ్చగానే ఉంటాయి. అందుకే మైనస్ డిగ్రీల చలిని తట్టుకోవడానికి 55 డిగ్రీల ఉష్ణోగ్రత ఉన్న ఆ నీళ్ళలో దూకేస్తారు. కారుల్లోనే బట్టలు విడిచి పార్కింగ్కి 300 మీటర్ల దూరంలో ఉండే ఆ కొలనుల వద్దకి గజగజ వణుకుతూ పరుగుతీసి ఒక్కసారిగా నీళ్లలో దూకేసి ఊపిరి పీల్చుకుంటారు. గంటలసేపు అలా నీళ్ళల్లో గడిపి ఇక చాల్లే అనుకుని ఒడ్డుకు వచ్చేలోపే... ఐదారు సెకన్లలోనే వంటి మీద ఉన్న నీటి బిందువులు ఘనీభవించి 'ఐస్' అయిపోతాయట.
జపాన్: మంచు 'మంకీ'లు
వేడినీటిలో మునగవచ్చన్న తెలివి మనుషులకే కాదు కోతులకి కూడా ఉంటుంది. ఎంత కాదన్నా అవి మన పూర్వీకులు కదా! అంత తెలివి ఉంది కాబట్టే ఆ కోతులు వేణ్ణీళ్ళ ప్రవాహాల్లో చలికాలమంతా గడిపేస్తాయి.జపాన్ ఉత్తర ప్రాంతంలోని 'యమనోచి' అనే పట్టణంలో ఓ కోతుల పార్కు ఉంది. అది 'యొకొయూ' నదీ లోయలో ఉంటుంది. ఆ పార్కుని 'హెల్స్ వ్యాలీ' అని పిలుస్తారు. అంటే 'నరక లోయ'. ఆ లోయలో ఉన్న వేడినీటి ప్రవాహమే దానికి ఆ పేరు తెచ్చింది. ఆ ప్రవాహంలో నీళ్ళు తెర్లుతూ ఉంటాయి. మంచు కప్పుకున్న కొండల మధ్య ఉండే ఆ కొలనుకు మనుషులు చేరుకోవాలంటే సాహసమే కాని ఆ కొండల్లోనే నివసించే మంచు కోతులకి అది చాలా చిన్న విషయం. మిగతా కాలమంతా పార్కులో గడిపే ఆ కోతులు చలికాలం వచ్చిందంటే చాలు ఉదయాన్నే బయల్దేరి కొలనుకి చేరుకుంటాయి. చీకటిపడేదాకా కొలనులోనే ఆడుకుంటూ చలి బారి నుంచి తప్పించుకుంటాయి. చీకటిపడగానే తిరిగి తమ ఆవాసాలకి వెళ్లిపోతాయి. చలికి భయపడి రాలేని సందర్శకులు ఆ నీటిలో మునిగే కోతుల్ని చూడడానికి మాత్రం సాహసం చేసి మరీ వస్తుంటారు. ఆ వానరాలు మాత్రం వాళ్ళని వెక్కిరిస్తూ ఉంటాయి. ఒడ్డుకి వచ్చి మంచు ముద్దల్ని వారిపై విసురుతూ ఆటపట్టిస్తాయి.
వేడినీటిలో మునగాలనే తెలివితేటలు ఈ కోతులకి మొదటి నుంచే ఉన్నాయా అంటే... కాదంటున్నారు ఆ ప్రాంతం వాళ్లు. ఇదంతా 1963 తర్వాతే జరిగిందని అంటున్నారు. సహజంగా నీళ్ళంటే భయపడతాయట కోతులు. మరి ఏ కోతి ఎప్పుడు ప్రమాదవశాత్తూ జారి ఆ లోయలో పడిందో గాని అప్పట్నించి మొదలై ఉంటుంది ఈ కోతుల 'వేడినీటి విడిది' అంటున్నారు జపనీయులు.
కెనడా: రంగు మార్చుకునే కుందేళ్లు
కోతులు నీళ్ళలో దూకితే... కుందేలు చలికాలం రాగానే ఏకంగా తన రంగునే మార్చేసుకుంటుంది. అలా అయితేనే అది తనని తాను చలికాలంలో కాపాడుకోగలుగుతుంది... చలి నుంచి కాదు... దాన్ని వేటాడే జంతువుల నుంచి. దీన్ని 'పోలార్ హేర్' (ధృవ కుందేలు) లేదా మంచు కుందేలు అని అంటారు. అంటే ఊసరవెల్లి టైప్ అన్నమాట.
ఉత్తర అమెరికాలోని కెనడా, అలస్కాలలో ఎక్కువగా కనిపించే ఈ కుందేలు ఏడాదికి ఎనిమిది నెలలు బ్రౌన్ రంగులోనే ఉంటుంది. చలికాలం మంచు కురవడం మొదలైందంటే చాలు... తన వెంట్రుకల్ని తెల్లగా మంచు రంగులోకి మార్చేసుకుంటుంది. పొడవుగా, నిటారుగా ఉండే దాని చెవుల చివర్లో ఉన్న వెంట్రుకలు మాత్రమే మామూలు రంగులో ఉంటాయి. మిగతా శరీరమంతా తెల్లగా మారిపోతుంది. అందుకే పరీక్షగా చూస్తే తప్ప మంచులో దీన్ని గుర్తించలేము. మిగతా కాలంలో గడ్డి, చెట్ల ఆకులు తినే ఈ జంతువు చలికాలంలో మాత్రం అప్పుడు పూసే పువ్వుల్ని, చనిపోయిన జంతువుల మాంసాన్ని తింటుంది. దాని శరీరంలోని ప్రొటీన్లు చలికాలంలో తగ్గిపోవడం వల్ల వాటిని పొందడం కోసమే మాంసం తింటుందట. రంగు మార్చుకోవడమే కాదు ఆ కాలంలో కేవలం రాత్రి సమయాల్లో మాత్రమే బయట తిరుగుతుంది. చలికాలం ముగిసే నాటికి మళ్లీ బ్రౌన్ రంగులోకి మారిపోతుంది. ఇలా పూర్తిగా రంగు మారడానికి ఎనిమిది నుంచి పది వారాలు పడుతుందట.
అన్నీ లాంగ్ స్లీప్లోకి
మంచు దట్టంగా కురిసే ప్రాంతాల్లో 'మంచు కుందేలు' లాంటి కొన్ని జంతువులు మామూలుగానే జీవించినా కొన్ని జీవాలు మాత్రం ఆ కాలంలో గాఢనిద్రలోకి జారుకుంటాయి. నెలల పాటు అలా నిద్రించి తిరిగి ఉష్ణోగ్రత పెరగగానే లేచి మామూలుగా తిరుగుతాయి. అలా నిద్రించడాన్నే సుప్తావస్థ అని అంటారు. అన్ని జీవాలూ మనుషుల్లా తగిన సౌకర్యాలు సమకూర్చుకోలేవుగా మరి. గబ్బిలాలు, పాములు, 'పెయింటెడ్ టర్టిల్' అనే రకం తాబేలు ఈ కోవలోకి వస్తాయి. ఇవన్నీ సుష్టుగా భుజించి శీతాకాలం వచ్చే నాటికి కొన్ని నెలలు ఆహారం లేకపోయినా తట్టుకునే శక్తిని సమకూర్చుకుంటాయి. చలికాలం ప్రారంభం కాగానే తమ ఆవాసాల్లోకి వెళ్లిపోయి నిద్రకి పూనుకుంటాయి. ఏ వారం, పది రోజులకో ఓసారి లేస్తాయి... మళ్లీ నిద్రపోతాయి. ఆ కాలంలో తిండి లేకపోవడం వల్ల చిక్కి సగమైపోతాయి... అయితేనేం మళ్ళీ తర్వాత బాగా తిని కొన్ని రోజులకు మామూలు స్థితికి వచ్చేస్తాయి.
ఒక్కో జంతువు శీతాకాలాన్ని ఎదుర్కొనడానికి ఒక్కో విధంగా రెడీ అవుతుంది. అందుకేనేమో వీటి ప్రవర్తనను ఆధారం చేసుకుని చాలా నమ్మకాలు ఏర్పడ్డాయి. ఈ కింద పేర్కొన్నవి జరిగితే శీతాకాలం ఎక్కువ రోజులు ఉంటుందని జనం నమ్మకం. అవేవంటే...
1. జంతువుల వెంట్రుకలు దట్టంగా పెరిగినప్పుడు
2. పిచ్చుకలు తమ గూళ్ళను చెట్లపై తక్కువ ఎత్తులో కట్టుకున్నప్పుడు, అవి ఆహారాన్ని ముందుగానే సమకూర్చుకుంటున్నప్పుడు
3. చీమలు పుట్టల్ని ఎత్తు మీద కట్టుకున్నప్పుడు
4. చలికాలానికి ముందే సాలీళ్లు ఎక్కువగా కనిపించినప్పుడు
5. పక్షులు ముందుగానే వలస వెళ్లిపోయినప్పుడు
... ఇలా ప్రజల్లో చాలా నమ్మకాలు ఉన్నాయి.
జంతువులన్నీ ఇలా శీతాకాలాన్ని గడపడానికి సిద్ధమవుతుంటే అలస్కాలోని వేటకుక్కలు మాత్రం రేస్కు సిద్ధమవుతూ ఉంటాయి. మంచులో వందల కిలోమీటర్లు పరిగెట్టగల కుక్కలు అవి.
అలస్కా: ది గ్రేట్ డాగ్ రేస్
అలస్కాలో ఏటా మార్చి నెల మొదటి శనివారం మొదలవుతుంది డాగ్ రేస్. ఒక్కో జట్టులో 16 కుక్కలు ఉంటాయి. ఓ చిన్న బండిపై వాటి యజమాని కూర్చుంటే ఆ కుక్కలన్నీ ఆ బండిని లాక్కుంటూ మంచు కొడల్లో 1,868 కి.మీ ప్రయాణించి గమ్యాన్ని చేరాల్సి ఉంటుంది. రేస్ పూర్తవడానికి 10 నుంచి 30 రోజులు దాకా పట్టవచ్చు. మార్గమధ్యంలో మంచు తుపానులకి, చలికి కుక్కలకు, మనుషులకు ఆరోగ్యం క్షీణించవచ్చు. అందుకే ఈ రేస్లో పాల్గొనడమంటేనే పెద్ద సాహసం. అయినా సరే ఎన్నో జట్లు ఈ రేస్లో పాల్గొంటాయి. కొండలు, టండ్రా గడ్డిభూములు, నదులు దాటుకుంటూ ప్రయాణిస్తాయి. ఒక్కోసారి ఉష్ణోగ్రత మరీ తగ్గి మైనస్ 70 డిగ్రీలకి చేరుతుంది. అయినా రేసులు మాత్రం ఆగిపోవు. డాగ్ రేస్ అంత పేరున్న క్రీడ అలస్కాలో మరొకటి లేదంటే ఆశ్చర్యం కాదు. అలస్కాకు చెందిన యాభైకి పైగా జట్లతోపాటు మరో 20 దేశాల నుంచి కూడా జట్లు వచ్చి ఈ రేసులో పాల్గొంటాయి. మహిళలు కూడా ఇందులో పాల్గొనడమే కాదు రెండుసార్లు గెలిచారు కూడా! ఇంతదూరం సాగే రేస్ భూమి మీద మరోటి లేదు. అందుకే దీనిని 'లాస్ట్ గ్రేట్ రేస్ ఆన్ ఎర్త్' అని అంటారు.రేస్లో పాల్గొనే వాళ్లనే కాదు, వారి కుక్కల్ని సైతం ఇక్కడ సెలబ్రిటీలుగా భావిస్తారు. చిన్న చిన్న పోటీలు అలస్కాలో ఎప్పట్నించో జరుగుతున్నా ఎంతో దూరం సాగే ఈ రేస్ మొదలైంది మాత్రం 1973లో. ఎనిమిది రోజుల 22 గంటల 47 నిమిషాల 2 సెకన్లలో చేరుకుని 2002లో మార్టిన్ బుసర్ రికార్డు సృష్టించాడు. సంబరంలా సాగే ఈ పోటీకి ప్రపంచ మీడియాతో పాటు చాలా దేశాల సినీ తారలు కూడా వెళతారు. అందుకే ఈ రేస్ నేపథ్యంలో వచ్చిన సినిమాలు కూడా చాలానే ఉన్నాయి.
వింటర్ ఒలింపిక్స్
ఇప్పటి దాకా మనం చెప్పుకున్న ఆటలన్నీ ఆయా దేశాల ప్రత్యేకతలయితే నాలుగేళ్లకోసారి జరిగే 'వింటర్ ఒలింపిక్స్'కి మరో రకం ప్రత్యేకత ఉంది. సమ్మర్ ఒలింపిక్స్లో ఉండే క్రీడలేవీ వింటర్ ఒలింపిక్స్లో ఉండవు. కేవలం మంచులో ఆడే ఆటలే ఉంటాయి. స్కీయింగ్, ఐస్హాకీ, ఫిగర్ స్కేటింగ్, స్పీడ్ స్కేటింగ్, ఇలా... మొత్తం పదిహేను రకాలు ఆటలుంటాయి. వీటిని ఆటలనే కన్నా మంచుపై విన్యాసాలంటేనే బాగుంటుందేమో.వింటర్ ఒలింపిక్స్ను మొదటిసారి 1924లో ఫ్రాన్స్లో నిర్వహించారు. ఉత్తరార్థగోళంలో చలికాలం నవంబర్ ఫిబ్రవరిల మధ్య వస్తుంది కదా... అందుకే వింటర్ ఒలింపిక్స్ ప్రతి సారి ఫిబ్రవరి నెలలో నిర్వహించడం సంప్రదాయంగా వస్తోంది. ఈ ఏడాది (2010) జరిగిన 21వ వింటర్ ఒలింపిక్స్కు కెనడాలోని వాంకోవర్ వేదికగా నిలిచింది. మొత్తం 82 దేశాలకు చెందిన 2,600 మంది క్రీడాకారులు దీనిలో పాల్గొన్నారు. ఈ క్రీడలు కెనడాలో జరగడం ఇది మూడోసారి. దక్షిణార్థగోళంలో అంటార్కిటికా ఖండంలో తప్ప మరెక్కడా చెప్పుకోదగినంతగా చలి ఉండదు కాబట్టి వింటర్ ఒలింపిక్స్ దక్షిణార్థగోళంలో ఇంతవరకు జరగలేదు.
పైన చెప్పిన ఆటలు, విశేషాలన్నీ ఉత్తరార్థగోళానికే పరిమితమైనా నిజానికి భూగోళం మీద అతి శీతల ప్రాంతం మాత్రం అంటార్కిటికా. ఆ ఖండంలో స్థిరనివాసాలు లేవు కాబట్టి ఇలాంటి విశేషాలకు అవకాశం కూడా లేదు. అయితే చాలా దేశాలకు ఇక్కడ పరిశోధనా కేంద్రాలున్నాయి. ఆ కేంద్రాలలో 5000 మందికి పైగా శాస్త్రవేత్తలు రకరకాల పరిశోధనలు చేస్తూ ఉంటారు. కాని శీతాకాలం వచ్చేనాటికి వారిలో చాలామంది తిరిగి వచ్చేస్తారు. కేవలం ఓ వెయ్యిమంది మాత్రమే అక్కడ ఉంటారు. భూమ్మీద రికార్డు చేసిన అత్యల్ప ఉష్ణోగ్రత మైనస్ 89.2 డిగ్రీలు. అంటార్కిటికా లోని రష్యాకి చెందిన పరిశోధనా కేంద్రం 'వోస్టాక్ స్టేషన్'లో నమోదైన ఉష్ణోగ్రత అది.
***
ఇక్కడ పేర్కొన్న వింటర్ విశేషాలు కొన్ని మాత్రమే. చెప్పుకుంటూపోతే ఇంకా ఇలాంటివి బోలెడుంటాయి. వీటిలో కొన్ని మరీ విడ్డూరంగా ఉన్నాయని మీరనుకోవచ్చు. అయితే ప్రకృతిలో చోటు చేసుకునే మార్పులను అందమైన అనుభవాలుగా ఎలా మలచుకోవచ్చో ఈ విశేషాలు చదువుతుంటే తెలియట్లేదూ!
వింటర్లో బడికెళ్లాల్సిందే...
మన దేశంలోని కాశ్మీర్, హిమాచల్ ప్రదేశ్ లాంటి రాష్ట్రాల్లో కూడా శీతాకాల ఉష్ణోగ్రతలు మైనస్లలోకి దిగిపోతాయి. కాశ్మీర్ లోయలో అయితే సరస్సులన్నీ హిమ శిలలుగా మారిపోతాయి. మనకి వేసవి సెలవులు ఇచ్చినట్టు అక్కడ చలికాలం సెలవులు కూడా ఇస్తారు. అందుకే చలికాలం వచ్చిందంటే అక్కడ బడిపిల్లలందరికీ పండగ. మంచులో రకరకాల ఆటలు ఆడుకుంటూ ఎంజాయ్ చేస్తారు. కానీ ఈ సంవత్సరం మాత్రం స్కూళ్లకి చలికాలం సెలవులు లేవని ప్రకటించింది ఆ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం. ఆధునిక విద్యా విధానం మొదలైన తర్వాత 1880 నుంచి ఇప్పటి దాకా వింటర్ హాలిడేస్ రద్దు చేయడం ఇదే మొదటిసారి. చిట్టిపొట్టి చిన్నారులకు మాత్రం మినహాయింపు ఇచ్చారు లెండి. ప్రైమరీ స్కూళ్లకు సెలవులు ఇచ్చి సెకండరీ, హయ్యర్ సెకండరీ స్కూళ్లు యధావిధిగా కొనసాగాలని సూచించింది ప్రభుత్వం. ఈ సంవత్సరం కాశ్మీర్లో నెలల తరబడి కొనసాగిన ఆందోళనలు, కర్ఫ్యూల వల్ల స్కూళ్లు అసలు నడవలేదు. పాఠాలు పూర్తి చేయడానికి ఈ నిర్ణయం తీసుకోక తప్పలేదట.
* నాగేశ్వరరావు తమనం
వీటన్నిటి నుండి ఎలా బయట పడాల్రా దేవుడా అనుకుంటూ ఉండగానే అవతరించింది ఆర్కుట్. కథ మళ్లీ మొదటికొచ్చింది... యాహూ మెయిల్లో ఉన్న బ్యాచే జీ మెయిల్లోకి వెళ్లి ఇప్పుడు ఆర్కుట్లో చేరమని ఇన్వైట్ చేసుకున్నాం. అప్పటిదాకా మెయిల్లో కాంటాక్టులుగా మాత్రమే ఉన్న మనం ఆర్కుట్తో 'సోషల్ నెట్వర్క్'గా ఎదిగాం. ఓపక్క ఇ-మెయిళ్లు, చాటింగులు చేసుకుంటూనే ఆర్కుట్లో 'శ్క్రాప్'లు... అవును ఆ 'తుక్కే' రాసుకున్నాం. దాంతో మనకి మరో ఎడ్వాంటేజ్ వచ్చింది. ఎవరు ఎవరికి ఏ తుక్కు రాసినా దాన్ని వేరేవాళ్లు చదవొచ్చు. అందుకే తొంగిచూడడం ఎక్కువైపోయింది. మనం రాసేవాటికి కరెక్ట్గా సూట్ అవ్వాలనే ఆర్కుట్ వాళ్లు వాటికి 'శ్క్రాప్' అని పేరు పెట్టారట. ఆర్కుట్ బాటలోనే 'ట్యాగ్డ్', 'హై ఫైవ్', 'మై స్పేస్'...ఇలా కొత్తకొత్త నెట్వర్క్లెన్నో పుట్టుకొస్తే కనపడిన ప్రతి దాన్ని క్లిక్ చేశాం. జాయినయ్యాం. మారింది నెట్వర్కే కాని ఆ నెట్వర్క్లో చేరింది మళ్లీ మన గుంపే. ఇంతలో మొదలైంది ఫేస్బుక్ ఫీవర్!
'రయ్...!!!'మంటూ పల్లెటూరి రోడ్డుపై దుమ్ములేపుతూ దూసుకుపోతోంది ఆటో. 'ఐదు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటా... ఐదు నిమిషాల్లో వస్తా' అని రాసుంది ఆ ఆటో మీద. డ్రైవర్కి రెండు పక్కలా ఇద్దరేసి చొప్పున వేలాడుతున్నారు. వెనక సీట్లో కూడా అంతే. ఎవరో కట్టకట్టి లోపల పడేసినట్టు ఓ పదిమందికి పైనే ఇరుక్కుని కూర్చున్నారు. ఆటో వెనక డోర్ తీసేసి, అక్కడ మరో నలుగురు కూర్చున్నారు. ఆటో టాప్ మీద లగేజ్ తాళ్లతో కట్టి ఉంది. 'ఎంతమంది ఎక్కినా నా ఆటోలో ఇంకొకరికి ఖాళీ ఉంటుంద'న్నట్టు దారి పొడవునా జనం కనిపించిన చోటల్లా ఆపుతున్నాడు ఆటో డ్రైవర్. ఆటో ఇంజన్ సౌండ్ వినిపించట్లేదు కాని ఆటోలో ఉన్న సీడీ ప్లేయర్ చేసే సౌండ్ మాత్రం జస్ట్ ఓ మైలు దూరం దాకా వినిపిస్తుంది.... ఇప్పుడు ఏ ఊళ్లో చూసినా ఇదే సీన్. ఒకప్పుడు పట్టణాలకే పరిమితమైన ఆటో ఎప్పుడైతే పల్లెటూర్లో ఎంటరైందో అప్పుడే దాని రూపు, సైజు, ప్రయోజనం అన్నీ మార్చుకుంది. కొత్త హంగులు సమకూర్చుకుని అన్ని ప్రయాణ అవసరాలు తీర్చే మల్టీ పర్పస్ వాహనమైంది. పల్లెప్రజల ప్రియమైన ప్రయాణ సాధనమైన ఆటో గురించే ఈ వారం కవర్స్టోరీ.
ఒకప్పుడు...అంటే పదీ పదిహేనేళ్ల క్రితం దాకా ఆటోలు టౌన్లలో మాత్రమే కనిపించేవి. పట్టణాలు, నగరాల్లో ఇరుకు గొందుల్లో, సందుల్లో కూడా చొచ్చుకుపోతూ ఉండేవి. వాటిని నడిపేవాళ్లలో ఎక్కువశాతం పట్టణవాసులే అయినా కొందరు చుట్టుపక్కల గ్రామాల వాళ్లు కూడా ఉండేవారు. వాళ్లంతా ఉదయాన్నే పట్టణానికి వెళ్లి బాడుగకు ఆటో తిప్పుకుని మళ్లీ రాత్రికి పల్లెకి చేరేవాళ్లు. తర్వాత మెల్లమెల్లగా చుట్టుపక్కల గ్రామాలకూ ఆటో చేరువైంది. ఇప్పుడు ఏ ఊర్లో చూసినా ఆటోలే.
'చంటిగాడు లోకల్'...ఇప్పుడు ఆటోల మీద ఎక్కువగా కనిపించే డైలాగ్ ఇదే. ఆ డైలాగ్ లాగానే ఆటో అంటేనే లోకల్. ఇప్పుడు ఏ ఊర్లో చూసినా కనీసం ఐదారు ఆటోలుంటున్నాయి. వాటిని కొనుక్కుంటున్నది, నడుపుతున్నది కూడా పల్లెటూరి కుర్రవాళ్లే. "ఎంతకాదన్నా మనఊరి వాళ్లంటే మనకి అభిమానం ఉంటుంది కదా. పైగా అందరూ పరిచయస్తులే. అందుకే వాళ్లు ఏ చిన్న పని చెప్పినా చేస్తాం. గుంటూరు మార్కెట్కి కూరగాయలు తీసుకెళ్లడానికి రైతులు రానవసరం లేదు. మేమే తీసుకెళ్లి కొట్లో దించేస్తాం. ఒక్కోసారి ఖాళీ గంపలు, అమ్మితే వచ్చిన డబ్బులు మేమే తీసుకెళ్లి రైతులకిస్తాం. పాల వ్యాపారులు మా ఊర్లో పాల క్యాన్లు ఆటోలో వేస్తే చాలు మేమే వాటిని పొన్నూరులో హోటల్ దగ్గర దించేస్తాం. ఇంకా చిన్నా చితకా సాయాలు చాలా చేస్తుంటాం. టాబ్లెట్లు, పళ్లు తెమ్మని తెలిసినవాళ్లు అడిగితే తీసుకొచ్చి ఇస్తాం. ఒకళ్లేమో రీచార్జ్ కార్డు తెచ్చిమ్మని అడిగితే ఇంకొకళ్లు యూరియా బస్తాలు వేసుకురమ్మని అడుగుతారు. ఇవన్నీ బస్సోళ్లు చెయ్యలేరుగా'' అన్నాడు మామిళ్లపల్లి నుండి పొన్నూరుకి, గుంటూరుకి ఆటో నడిపే మస్తాన్. ఆయన గత మూడేళ్లుగా ఆటో నడుపుతున్నాడు.
పట్టణాల్లో అయితే ఆటోలను రోజువారీ అద్దెకు ఇచ్చే యజమానులుంటారు. డ్రైవర్లు వాళ్లవద్ద నుండి ఆటోలు తెచ్చుకుని నడుపుకుంటారు. సొంతగా ఆటో నడుపుకునే వారి శాతం చాలా తక్కువ. పల్లెల్లో అలా కాదు. ఆటో నడిపేవాళ్లలో ఇంచుమించు అందరూ యజమానులే. స్కూల్లోనే చదువుకి ఫుల్స్టాప్ పెట్టిన వాళ్లు, కాలేజీ డ్రాపవుట్లు, కూలి పని ఎక్కడ చేస్తాంలే అనుకునే వాళ్లు... ఇలా రకరకాల వాళ్లు ఎంతోకొంత డబ్బు పోగు చేసుకుని ఆటో కొనుక్కోవాలనుకుంటే చాలు ఫైనాన్స్ సంస్థల సాయంతో ఆటో చేతికొచ్చేస్తుంది. ఈ మధ్య పెళ్లికొడుకులకి కట్నంగా ఆటోలు కొనివ్వడం కూడా పల్లెల్లో ఎక్కువైపోయింది. ఆటో ఉన్నవాళ్లకి పెళ్లిళ్లు కూడా త్వరగా కుదురుతున్నాయట.
దేవుళ్ల ఫోటోలతో, చూడచక్కని రంగురంగుల డెకరేషన్లతో ప్రతి ఆటో అప్పుడే అలికి ముగ్గు పెట్టిన పల్లెటూరి ఇల్లంత సుందరంగా ఉంటుంది. అంతేకాదు సినిమా హీరో హీరోయిన్ల పోస్టర్లు, సినిమా డైలాగులు, ప్రేమ సూక్తులు, స్నేహగీతాలు...వెరసి ఆటోలన్నీ వాటి యజమానుల అభిరుచులను వ్యక్తపరచే వేదికలవుతాయి. వింతవింత ధ్వనులు చేసే కొత్తకొత్త హారన్లు, తళతళా మెరిసే స్టికర్లు, రకరకాల డిజైన్లు ఆటోలకే సొంతం.
ఇదివరకు పక్క ఊరుకు వెళ్లాలన్నా, పిల్లలు వేరే ఊళ్లో ఉన్న హైస్కూలుకి వెళ్లాలన్నా నడిచో సైకిలెక్కో వెళ్లే వారు. మెయిన్ రోడ్ మీద బస్సు దిగి ఊరు ఒకటి రెండు కిలోమీటర్లున్నా నడిచే వెళ్లేవారు. ఆటోలు రంగప్రవేశం చేయడంతో ఆ కాస్తంత దూరం కూడా జనానికి ఇప్పుడు అనంత దూరంలా కనిపిస్తున్నది. అందుకే నడిచి వెళ్లడానికి ఎవరూ ఇష్టపడడం లేదు. "బడికి ఎక్కడ నడిచి వెళ్తారులే అని సైకిల్ కొనిస్తే ఆటోలో వెళ్లే తోటి వాళ్లని చూసి సైకిళ్లొదిలేసి ఆటోలెక్కుతున్నారు. అమ్మాయిలే కాదు, అబ్బాయిలూ అంతే. అదేమంటే ఈ పుస్తకాలన్నీ మోసుకుంటూ రోజూ మేం నడవలేం. చూడు ఎంత బరువుందో అని పుస్తకాల బ్యాగ్లు చూపిస్తున్నారు. బడిపిల్లలే కాదు, ఊరికి దూరంగా ఉన్న పొలానికి వెళ్లాలన్నా ఆటో ఎక్కేస్తున్నారు పెద్దవాళ్లు. ముసలోళ్లకి ఇదంతా చూడ్డానికి విడ్డూరంగా ఉన్నా మాకు అలవాటైపోయింది'' అన్నాడు ఓ తండ్రి.
ఊళ్లలో తిరిగేవన్నీ ఫైనాన్సు వ్యాపారుల సాయంతో కొనుక్కున్న ఆటోలే. ఒక ఆటో వెల లక్షా ఎనభై వేల రూపాయలు. అంత డబ్బు ఒకేసారి కట్టడం సాధ్యం కాదు కాబట్టి ఫైనాన్సు వ్యాపారులను ఆశ్రయిస్తారు వాళ్లు. వాళ్లేమో వడ్డీతో కలుపుకుని కట్టాల్సిన మొత్తాన్ని 2 లక్షల 15 వేలుగా నిర్ణయిస్తారు. ముందుగా ఇరవై వేలో ముప్పైవేలో కడితే బండి ఇచ్చేస్తారు. అప్పటినుండి రెండుమూడేళ్లపాటు నెలసరి వాయిదాల్లో మిగతా మొత్తాన్ని చెల్లించాలి. ఒక్కో ఫైనాన్సు వ్యాపారీ కొన్ని వందల ఆటోలకు రుణాలు ఇస్తాడు. ఈ విధంగా ఆటోలకు ఫైనాన్స్ చేయడం కోట్ల రూపాయల వ్యాపారమైంది.
కొన్నేళ్ల క్రితం సంగతి... ఇటలీలోని మోంజా అనే నగర కౌన్సిల్ గోల్డ్ ఫిష్లను గోళాకార గాజు పాత్రల్లో ఉంచకూడదని నగర పౌరులను కోరింది. గుండ్రంగా ఉన్న గాజు గోడల గుండా చేప బయటి ప్రపంచాన్ని చూసినపుడు, దాని కళ్లకి బాహ్య ప్రపంచం వంగినట్టు కనిపిస్తుందని వారి వాదన. మరి మనం చూసేది సత్యమని మనకెలా తెలుసు? మనం కూడా గోల్డ్ ఫిష్లాగే ఒక మహాగోళంలో నుండి బాహ్య ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నామేమో. గోల్డ్ ఫిష్ చూసేదానికి మనం చూసేదానికి తేడా ఉన్నా, మనం చూసేదే వాస్తవమని మనం ఎలా చెప్పగలం? నేరుగా వెళుతున్న ఏదైనా వస్తువు గోల్డ్ ఫిష్కి వలయాకారంలో ప్రయాణిస్తున్నట్టు కనిపిస్తుంది. దాన్నిబట్టి ఆ చేప వేరే శాస్త్రీయ పరిశీలనలు చేయొచ్చు, ఆ ఫిష్బౌల్ నుండి చూసినపుడు అవన్నీ కరెక్టే అని కూడా అనిపించవచ్చు...... ఖగోళంలోని వస్తువుల కదలికల ఆధారంగా టాలమీ క్రీ.శ. 150లో ప్రకృతి నియమాలను ప్రతిపాదించాడు. దాని ప్రకారం భూమి విశ్వానికి కేంద్రం... కాని 16వ శతాబ్దంలో కొపెర్నికస్ సూర్యకేంద్రక సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించాడు.
జస్టిస్ పి ఎన్ భగవతి బొంబాయి మొత్తంలోనే మెట్రిక్యులేషన్లో రెండో ర్యాంక్ సా«ధించారు. ఆ తర్వాత బొంబాయి లోని ఎల్ఫిన్స్టోన్ కాలేజి నుండి 1941లో గణితంలో బిఏ ఆనర్స్ చేసి అదే కాలేజిలో గణితశాస్త్రంలోనే ఎంఏలో చేరారు. 1942లో స్వాతంత్రోద్యమంలో పాల్గొని అరెస్టయ్యారు. తర్వాత నాలుగు నెలలపాటు అండర్గ్రౌండ్కి వెళ్లిపోయారు. ఆ సమయంలోనే 'లా' చదవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. బొంబాయి ప్రభుత్వ లా కాలేజిలో లా పూర్తి చేసి బొంబాయి హైకోర్టులో ప్రాక్టీస్ మొదలుపెట్టారు. 1960లో గుజరాత్ హైకోర్టు జడ్జిగా, 1967లో అదే హైకోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తిగా నియమితులయ్యారు. 1973లో సుప్రీంకోర్టు జడ్జిగా ఎంపికై 1985-86లో భారత ప్రధాన న్యాయమూర్తిగా పని చేశారు. ఆయన హయాంలోనే 'ప్రజాప్రయోజనాల వ్యాజ్యాల' స్వీకరణ మొదలైంది. జస్టిస్ భగవతి ఎన్నో అంతర్జాతీయ మానవహక్కుల సంస్థల్లో వివిధ స్థాయిల్లో పనిచేశారు. అంతేకాదు ఐక్యరాజ్యసమితి మానవహక్కుల కమిటీకి చైర్మన్గా కూడా ఉన్నారు.
ప్రపంచంమొత్తంలో ఇప్పుడు ఎక్కువమంది చర్చిస్తున్న అంశం ఏదంటే 'ప్రపంచీకరణ' అని తడుముకోకుండా చెప్పేయొచ్చు. ఈ వివాదాస్పద సిద్ధాంతాన్ని నిస్సంకోచంగా సపోర్ట్ చేసి 'గ్లోబలైజేషన్ గురు'గా పేరొందిన ఆర్థికవేత్త జగదీష్ భగవతి. ప్రస్తుతం కొలంబియా యూనివర్శిటీకి చెందిన 'స్కూల్ ఆఫ్ ఇంటర్నేషనల్ అండ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్'లో ప్రొఫెసర్గా ఉన్నారు. 76 ఏళ్ల భగవతి గౌరవార్థం ఆయన పేరుమీద అదే యూనివర్శిటీలో 'జగదీష్ భగవతి చైర్' కూడా ప్రారంభించారు.
భగవతి కుటుంబంలోనే మరొకరు డాక్టరై ప్రతిభలో తానేమీ తక్కువ కాదని నిరూపించుకున్నారు. ఆయనే సనత్ ఎన్. భగవతి. 1952లో మెడిసిన్ డిస్టింక్షన్తో పూర్తి చేశారు. 1956లో లండన్లోని ప్రఖ్యాత ఆట్కిన్సన్ మార్లీ హాస్పిటల్లో 'రిజిస్ట్రార్'గా చేరారు. ఆ సమయంలో గ్రేట్ బ్రిటన్లోనే గొప్ప న్యూరోసర్జన్గా పేరొందిన కెన్నెత్ టిల్ అనే డాక్టర్తో ఆయనకు సాన్నిహిత్యం ఏర్పడింది. ఆయన నుంచి ఎంతో నేర్చుకున్న సనత్ ఆ తర్వాత చికాగోలోని చ్రిల్డన్స్ మెమోరియల్ హాస్పిటల్లో పని చేశారు. ఆ సమయంలోనే తన ప్రతిభాపాటవాలతో గొప్ప న్యూరోసర్జన్గా పేరు సంపాదించి స్వదేశం తిరిగొచ్చారు. 1962లో బాంబే హాస్పిటల్లో కన్సల్టెంట్ న్యూరోసర్జన్గా, గ్రాంట్ మెడికల్ కాలేజిలో గౌరవ అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్గా చేరారు. అప్పటి నుండి ఆయన అంచెలంచెలుగా ఎదుగుతూనే ఉన్నారు.
అన్నల్లాగే పేరు తెచ్చుకున్నాడు ప్రవీణ్ భగవతి కూడా. పూనే ఇంజనీరింగ్ కాలేజిలో మెకానికల్ ఇంజనీరింగ్ చదివిన ప్రవీణ్ ఉన్నత చదువులకోసం జర్మనీ వెళ్లారు. ఆ దేశంలోని 'ఆచెన్ హోచూల్' నుండి 1962లో పిహెచ్డీ పూర్తి చేశారు. తన అన్నల్లా కాకుండా కొంచెం డిఫరెంట్గా ఆలోచించారో ఏమో ప్రవీణ్ తన పరిశోధనా జ్ఞానంతో వ్యాపారం వైపు దృష్టి సారించారు. అహ్మదాబాద్లో 'భగవతి ఆటోకాస్ట్స్ లిమిటెడ్' స్థాపించారు. మన దేశంలోని అన్ని ప్రముఖ ఆటోమొబైల్ సంస్థలకి కావాల్సిన స్పేర్పార్ట్లను తయారు చేస్తుంది ఆ సంస్థ. వ్యాపారంతోపాటు పరిశోధనలో కూడా రాణించిన ఆయన 'ఇనిస్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఇండియన్ ఫౌండ్రీమెన్'కు అధ్యక్షుడయ్యారు. మన దేశంలో ఆటోమొబైల్స్కి పెరుగుతున్న గిరాకీతోపాటు ఆటోకాస్ట్ ఇండస్ట్రీ కూడా గతంలో మరెన్నడూ లేనంతగా ఎదుగుతోంది. అయితే దానికో దిశను నిర్దేశించింది మాత్రం ప్రవీణే. అందుకే ఆయన చేసిన కృషి ఫలితంగా 2006లో 'వరల్డ్ ఫౌండ్రీమెన్ ఆర్గనైజేషన్'కి అధ్యక్షునిగా ఎన్నికయ్యారు.
కన్నతల్లికోసం ముప్పయ్యేళ్లు ఎదురు చూసిన ఒకామెకి ఆ తల్లిని ఒకే ఒకరోజులో వెతికి పెట్టింది.
డానా లారీకి ఇప్పుడు 41 ఏళ్లు. కాలిఫోర్నియాలోని రోజ్విల్లెలో నర్స్గా పని చేస్తున్న ఆమెకి తనని పసితనంలోనే దత్తత తీసుకొన్నారని తెలుసు. ఆ ఒక్కముక్క తప్ప తన అసలు తల్లిదండ్రులెవరో, వాళ్లు ఎక్కడుంటారో తెలీదు. వాళ్ల గురించి తెలుసుకోవడానికి లారీ చేయని ప్రయత్నం లేదు. పిల్లల్ని దత్తత ఇచ్చే ఎన్నో సంస్థల్ని సంప్రదించింది. వాళ్ల రికార్డులన్నీ తిరగేసింది. 'ఎడాప్షన్ ఏజెన్సీలు' ఆన్లైన్లో పొందు పరిచిన జాబితాలన్నీ జల్లెడ పట్టింది. ఇలా కొన్నాళ్లపాటు వెతికినా ఎలాంటి ఆధారాలుగానీ, కనీసం వారి ఆనవాళ్లు గానీ ఏమీ దొరకలేదు ఆమెకి.
న్యూయార్క్కి చెందిన 19 ఏళ్ల రోడ్నీ ఫేస్బుక్ సహకారంతో జైలు శిక్ష నుంచి తప్పించుకున్నాడు. అలా తప్పించుకున్న మొట్టమొదటి వ్యక్తి అతనే అని అక్కడి న్యాయవాదులు అంటున్నారు. 2009 అక్టోబర్లో ఓ మధ్యాహ్నం ఇద్దరు వ్యక్తుల్ని గన్తో బెదిరించి ఎవరో దోచుకున్నారు. అయితే అంతకుముందు ఓ దొంగతనం కేసులో రోడ్నీ హస్తం ఉండడంతో ఇది కూడా తనే చేశాడని పోలీసులు భావించి అతన్ని జైల్లో పెట్టారు. దొంగతనాన్ని చూసిన వాళ్లు కూడా అది చేసింది రోడ్నీయే అని సాక్ష్యం చెప్పడంతో అతనికి శిక్ష ఖాయం అని అంతా అనుకున్నారు. అయితే రోడ్నీకి తెలుసు నిజమేమిటో. కానీ అదెలా నిరూపించాలో తెలియలేదు.
మిచెల్లె, తరిక్ సలాహిలు వాషింగ్టన్ వాసులు. ఆ నగరంలోని 'బ్రేవో' అనే టెలివిజన్ చానల్ నిర్వహించే 'ది రియల్ హౌజ్వైవ్స్ ఆఫ్ డి.సి.' అనే రియాలిటీ షోలో ఎలాగైనా పాల్గొనాలని నిశ్చయించుకున్నారు ఈ జంట. అయితే ఆ షోలో పాల్గొనే అవకాశం రావడం అంత తేలిక కాదు. రాత్రికి రాత్రే ఇన్స్టంట్గా పాపులర్ అయిన వ్యక్తులకి మాత్రమే దాంట్లో పాల్గొనే అవకాశాలు ఎక్కువ. ఏదో ఒక వింత పనో కొంటె పనో చేస్తే తప్ప అప్పటికప్పుడే అంత పాపులారిటీ ఎలా వస్తుంది చెప్పండి? అందుకే అలాంటి పని ఒకటి చేయాలనుకున్నారు ఆ జంట. మన దేశ ప్రధాని గత ఏడాది నవంబర్లో అమెరికా సందర్శించినపుడు ఆయన గౌరవార్థం అమెరికా అధ్యక్షుడు నవంబర్ 24 సాయంత్రం విందు ఇచ్చారు. ఆ విందుకి ఆహ్వానం కొద్దిమంది ప్రముఖులకి తప్ప మరెవరికీ ఉండదు.
హాలిడేస్లో మనం ఎక్కడెక్కడ తిరిగామో, ఏయే ప్రదేశాలు సందర్శించామో... ఎంత ఎంజాయ్ చేశామో... ఆ వింతలూ విశేషాలూ ఫేస్బుక్లో ఫ్రెండ్స్తో అప్పటికప్పుడే పంచుకోవచ్చు. ఫోటోలు, వీడియోలు అప్లోడ్ చెయ్యొచ్చు, వాటి గురించి రాయొచ్చు. అందరిలాగే అదే పని చేశాడు మ్యాక్సి సోపో. ఆ విశేషాలే ఆయన్ని జైలు పాలు చేశాయి. అమెరికాలోని సీటిల్కి చెందిన 26 ఏళ్ల సోపో ఓ బ్యాంకు నుండి రెండులక్షల డాలర్లు కాజేసి మెక్సికో పారిపోయాడు. తన వద్ద ఉన్న డబ్బుతో అక్కడ తెగ ఎంజాయ్ చేశాడు. చేస్తే చేశాడు కాని ఆ విశేషాలన్నీ ఎవరికీ చెప్పకుండా ఉంటే బాగుండేది. కాని సోపో మాత్రం 'నేను స్వర్గంలో ఉన్నాన'ంటూ ఫేస్బుక్లో తన విహార యాత్ర విశేషాలన్నీ రాశాడు. అంతటితో ఆగకుండా ఆ విశేషాల్ని సాధ్యమైనంత ఎక్కువమందితో పంచుకోవాలనుకుని ఫేస్బుక్లో ఎవరిని పడితే వారిని ఫ్రెండ్స్ లిస్ట్లో చేర్చుకుని ఆ విశేషాలన్నీ తెలిపాడు. ఐతే సోపో అమెరికా న్యాయశాఖ అధికారి ఒకాయన్ని కూడా ఫ్రెండ్స్ లిస్ట్లో చేర్చుకోవడంతో ఆయన సోపో గురించి ఆరాతీశాడు. చివరికి సోపోని మెక్సికోలో అరెస్టు చేసి అమెరికా తీసుకొచ్చారు.
ఒక దేశ రాజకీయాల్ని ప్రభావితం చేయగలిగేంత కెపాసిటీ ఒక ఫేస్బుక్ గ్రూప్కి ఉందో లేదో కాని క్రొయేషియా ప్రధాని మాత్రం ఆ గ్రూప్ని చాలా సీరియస్గా తీసుకున్నాడు. ఆ దేశ ప్రధాని ఇవో శానాడర్ను 'ఇష్టపడని వాళ్లని కనీసం 5000 మందినన్నా కూడగడతాను' అనే పేరుతో ఓ ఫేస్బుక్ గ్రూప్ను 22 ఏళ్ల నిక్సా క్లెకాక్ అనే యువకుడు ప్రారంభించాడు. ఆ విషయం ప్రభుత్వాధికారులకి తెలిసి ఆయన్ని అరెస్టు చేశారు. భావ ప్రకటనా స్వేచ్ఛను ప్రభుత్వం హరించి వేస్తున్నదని జనం ఆ అరెస్టుని నిరసించారు.
21 ఏళ్ల కైల్ డాయిల్ 2008 అక్టోబర్లో ఓ రోజు ఫేస్బుక్ ఓపెన్ చేసి తన స్టేటస్ మెసేజ్లో 'ఫుల్గా తాగాను...అందుకే ఆఫీసుకి పోవట్లేదు' అని రాసుకున్నాడు. ఆస్ట్రేలియాకి చెందిన డాయిల్ ఒక కాల్ సెంటర్ ఉద్యోగి. మీ సీక్రెట్లు ఇతరులకి తెలిస్తే దానికి మేం బాధ్యులం కాదు అని ఫేస్బుక్ పదేపదే పేర్కొంటున్నా డాయిల్ లాంటి చాలామంది తామేం చేసినా ఫేస్బుక్లో రాసుకుంటున్నారు. ఒంట్లో బాగోలేదని ఆఫీస్కి సెలవు పెట్టిన డాయిల్ ఫేస్బుక్ పేజ్ని ఆఫీస్లో వాళ్లు చూశారు.
ఉద్యోగులు, ఉద్యోగార్థులు తమ ఆన్లైన్ ఇమేజ్ని కాపాడుకోవాలని, తమకి సంబం«ధించినంత వరకు ఎలాంటి నెగటివ్ విషయాలు ఎక్కడా రాకుండా ఉండాలని అనుకుంటారు. అయితే కొన్నిసార్లు అనుకోకుండా ఇరుక్కుపోతారు. అలాగే దొరికిపోయింది నటాలీ బ్లెంకార్డ్ అనే కెనడాలోని క్యుబెక్ వాసి. పని వత్తిడి వల్ల డిప్రెషన్కి లోనయ్యానని, అందుకు గాను తనకు రావాల్సిన హెల్త్ ఇన్సూరెన్స్ ఇవ్వాలని అప్లయ్ చేసుకొంది. అయితే ఆమె ఆ శెలవు రోజుల్లో పార్టీలకి, ఫంక్షన్లకి తిరుగుతూ ఎంజాయ్ చేసింది. ఆ ఫోటోలని ఫేస్బుక్లో పెట్టింది. ఆ ఫొటోలని చూసిన ఇన్సూరెన్స్ కంపెనీ డబ్బు ఇవ్వడానికి నిరాకరించడంతో ఆమె ఇప్పుడు కోర్టుకెక్కింది. మరి కోర్టు ఏం తీర్పు ఇస్తుందో చూడాలి.
అమెరికాలోని ఒహయోలోని ఓ స్కూల్లో పార్ట్ టైం టీచర్గా పనిచేసే మేరీ ఎలెన్ హౌస్ మంచి అమ్మగా ఉండాలనుకుందో ఏమో తన కొడుకుతో పాటు మరో ముగ్గురు విద్యార్థులు తన ఇంట్లో మందు తాగడానికి పర్మిషన్ ఇచ్చేసింది. అయితే ఆ టీనేజ్ స్టూడెంట్స్ పార్టీ చేసుకుని ఫోటోలు తీసి ఫేస్బుక్లో పెట్టారు. విద్యార్థులు ఆన్లైన్లో ఏయే వెధవ వేషాలేస్తున్నారో ఓ కంట కనిపెడుతూ ఉన్న ఆ స్కూల్ రిసోర్స్ ఆఫీసర్ ఆ ఫొటోలు చూశాడు. తన ఇంట్లో మందు తాగనిచ్చినందుకు మేరీకి 30 రోజులు జైలు శిక్షతోపాటు 500 డాలర్ల ఫైన్ వేశారు.
13 ఏళ్లు దాటిన వాళ్లెవరైనా ఫేస్బుక్లో చేరొచ్చనడంతో హైస్కూల్ స్టూడెంట్స్ కూడా ఫేస్బుక్లో ఎకౌంట్స్ ఓపెన్ చేస్తున్నారు. విద్యార్థులేం చేస్తున్నారో ఆరా తీయడానికి టీచర్లు... పిల్లలేం చేస్తున్నారో తెలుసుకోవడానికి తల్లిదండ్రులు... ఫ్రెండ్స్ గురించి తెలుసుకోడానికి తోటి వాళ్లు... ఇలా అన్ని వయసుల వాళ్లూ ఫేస్బుక్లో చేరుతున్నారు. అందుకే ఇప్పుడు నెటిజెన్లకి అది క్లోజ్ ఫ్రెండ్ అయిపోయింది. ఎవరెక్కడున్నా, ఏం చేస్తున్నా ఆ విశేషాలన్నీ ఫేస్బుక్లో ప్రత్యక్షమవుతున్నాయి.
